Herman van Veen

Kwam laatst op de markt iemand tegen 

die me verbaasd aankeek. 

‘Bestaat u nog?’ 

Had de neiging me om te draaien. 

We raakten aan de praat. 

De man had mij in de jaren zestig 

in de schouwburg gezien. 

Hij was ooit geëmigreerd 

maar terug naar Nederland gekomen 

om zich te zijner tijd in Utrecht te laten begraven.  

  

Vertelde hem 

dat naast de genetische mazzel, 

het zingen 

er waarschijnlijk voor gezorgd heeft 

dat ik nog steeds met hart en ziel 

zo’n honderdveertig voorstellingen per jaar kan spelen. 

Natuurlijk kraakt het hier en daar  

en spring ik niet zo hoog 

als met achtenzeventig jaar.  

 

Dus ja meneer 

ik ben er nog.  

En als het aan mij ligt  

nog 

langer nog.  

 

Herman van Veen